‘Zo stom dat ik moet huilen’

geplaatst in: Gratis tips | 0

Volwassen worden heeft zoveel lagen. Je kunt ouder worden, zonder ooit volwassen te worden. Als je onbewust leeft, word je naar mijn idee nooit helemaal volwassen. Volwassen worden is hard werken. Het gebeurt niet vanzelf. Ik zie verschillende lagen die hiermee samenhangen. Ik ben benieuwd of je ze herkent.

Jezelf zíen

‘Ik zit er nu heel anders in.’ Dat zei Ine* na afloop van het loopbaantraject. ‘Hiervoor had ik gewoon maar weer wat gedaan, van alles aangepakt om maar weer werk te hebben.’

In het loopbaantraject is Ine zich gaan realiseren dat ze zélf dingen belangrijk vindt. Tijdens het proces haalt ze meer voor zichzelf op waar haar eigen interesses liggen en wat haar raakt. Langzaam vormt zich een beeld – een maatschappelijk vraagstuk en een doelgroep – aan de horizon, waarin ze iets zou willen betekenen. Ze krijgt ook helder waarom ze dit wil, wat dit met haarzelf en haar eigen levensverhaal van doen heeft.

Ik zie dit als een laag in volwassen worden. Niet langer als een klein kind – bij wijze van spreken – klakkeloos doen vanuit meegekregen kaders, maar vanuit jezélf gaan sturen. Niet langer gehoorzaam volgen, maar vanuit een innerlijke visie, zelf richting bepalen. Ine gaat zichzelf zíen. In haar toekomstige stappen in werk wil ze zichzelf ook gaan erkennen en waarderen.

En dán begint het spannende pad pas. Vanaf dáár word je uitgedaagd je angsten te trotseren. Je angst om niet langer in de pas te lopen (van ouders, partner of vrienden), je angst om wellicht niet langer te voldoen aan de verwachtingen van je omgeving.

Pijn erkennen

‘Zo stom dat ik moet huilen’, zegt Anne*. Ze was verrast dat ze alsnog moest huilen bij het vertellen van een vroege jeugdervaring. Anne realiseert zich dat ze nog niet helemaal is losgekomen van haar kinderverdriet.

Hierin zie ik een tweede laag in ons proces van volwassen worden. Loskomen van je ouders en het verdriet dat samenhangt met je kindertijd. Echt volwassen worden betekent volgens mij dat je loskomt van alles en iedereen, en bovenal van je ouders.

‘Ik hou van mijn ouders hoor’, voelt Anne zich genoodzaakt om te zeggen. Mijn ervaring is dat het allebei waar is: je houdt van je ouders én je gevoelde pijn die je als kind hebt ervaren, is er ook. Ook de pijn vraagt erkenning.

Pas als je ‘los’ bent van je ouders en opvoeding en naarmate je jezelf meer van je pijn mag bevrijden, kun je voelen wie je zelf bent en wat er voor jou toe doet.
Volwassen worden gaat naar mijn idee gepaard met trotseren van je angst, erkennen en doorvoelen van je verlies/verdriet, opdat er ruimte ontstaat om te bepalen wie je zelf bent.

En lopende dit proces ontdek je steeds meer hoe je je ware zelf kunt verbinden met je inzet (in werk) in de wereld.

Wat fantastisch dat ik in dit proces van betekenis mag zijn.

Inspiratie nodig?

Raakt iets je? Verkennen waar dit over gaat? Boek een gratis inspiratiesessie. Of schuif aan bij mijn eerstvolgende workshop om elkaar ‘live’ te ontmoeten. De laatste voor mijn zomervakantie.

 

*Alle namen zijn gefingeerd

Deel dit artikel met je netwerk > Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin