De ongeschreven regels van het opgeven van een referentie

geplaatst in: Gratis tips | 0

Tijdens een netwerkbijeenkomst delen alle deelnemers hun ervaringen van de afgelopen weken weer met elkaar.

Hans* vertelt dat hij gisteren een eerste sollicitatiegesprek heeft gehad. Hij heeft gesproken met een uitzendbureau voor een baan als chauffeur. Van de 48 sollicitanten was hij 1 van de 4 kandidaten die op gesprek kon komen. Zijn ruime ervaring onderscheidde zijn CV van vele andere. Dat is mooi om te horen en geeft de ‘oudere’ burger weer moed.

Het gesprek ging op zich goed. We hadden het samen vooraf nog kort telefonisch voorbereid. De vraag ‘wat verwacht je van je werkgever’ had Hans verrast, maar hij wist hier toch ter plekke een aardig antwoord op te geven.

Aan het eind van het gesprek vroeg de medewerker van het uitzendbureau of Hans ook een referentie had. Hans heeft de gegevens van zijn laatste baas opgegeven. Ik vroeg Hans of hij zijn baas hierover ook heeft ingelicht. ‘Nee’ zei Hans, ‘daar heb ik helemaal niet aan gedacht’. Ik vroeg Hans of hij de gegevens van zijn baas bij zich had, zodat hij hem zo direct even kon bellen om hem te informeren. Dit is gelukt. Het uitzendbureau had nog niet gebeld. Zijn oud werkgever was dus op tijd geïnformeerd.

Wat betreft referentie, is de meest nette volgorde dat je iemand van tevoren vraagt of je hem of haar als referentie mag opgeven. Laat je je overvallen en geef je vervolgens de gegevens van je voormalige leidinggevende of van een collega, waarvan je weet dat hij of zij een positieve reactie gaat brengen, dan is dat op zich prima. Wel is het belangrijk dat je hem of haar daarna direct even belt om te informeren. Je referentie is dan voorbereid op een telefoontje. Dat is zowel voor je referentie als voor jezelf prettig.

*De naam Hans is gefingeerd.

 

Deel dit artikel met je netwerk > Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin