Je vóelt het als iets je weerhoudt

geplaatst in: Gratis tips | 0

Ik ga zowaar een drieluik schrijven over dit onderwerp! Het onderwerp kiezen. Het blijft maar stromen bij me wat ik hier allemaal over wil zeggen. Kiezen is ook zo wezenlijk om vooruit te komen. En tegelijkertijd is het iets wat we ZO VAAK niet doen. Niet bewust mee bezig zijn.

In mijn vorige blogs Je keuze van nu bepaalt je toekomst van morgen en Als kiezen klote voelt heb ik dit onderwerp al vanuit verschillende invalshoeken benaderd. Nu sta ik stil bij dat je vaak vóelt dat je iets wilt doen, maar dat íets je weerhoudt. Je kiest er dan dus voor om het niet te doen. Tegen beter weten in. Of eigenlijk, positief geformuleerd, gefeliciteerd, je hebt je ontwikkelpunt gevonden!

Yes! En hoe ga je jezelf nu uitdagen deze ‘hobbel’ te nemen. Dat is dan de boeiende vraag.

Eigen voorbeelden

Laat ik het weer met eigen voorbeelden illustreren. Dat werkt altijd het beste. Zodat je precies aanvoelt waar dit over gaat.

Eerste voorbeeld

Als HR-eindverantwoordelijke had ik veel gesprekken met leidinggevenden. Het hoofd van een afdeling was een cynische man. Altijd klagen, niks ging goed en ‘de organisatie’ was natuurlijk altijd de boosdoener. Ik voelde dat ik mij ergerde aan zijn klaagverhalen. Ik was ze zo zat. Maar wat deze man bij mij zag, was een belangstellend of misschien uitgestreken gezicht, dat keurig ‘hm, hm’ zei. In mijn binnenste schreeuwde een stem: ‘Man, als het je hier niet bevalt, waarom rot je dan niet op! En trouwens, je bent ook nog eens een waardeloze leidinggevende!’. Dit zo ongeveer gebeurde in mijn binnenkant, wat niemand waarnam..

Toen ik korte tijd later overspannen bij de psycholoog dit relaas deed, zei hij eenvoudig: ‘Waarom zei je dat niet?’. Ja, jeetje, dat kon ik toch niet maken? ‘Oh, waarom niet? Wat gebeurt er dan?’ Super irritant die psychologen. Op een gegeven moment zei hij: ‘Je kunt toch ook zeggen: joh, er gaat hier niet veel goed hè? Je kunt toch ook weg gaan?’ Ja, zo simpel kan het zijn. Ik kon zo’n reactie toen nog niet opbrengen.

Tweede voorbeeld

Mijn tweede voorbeeld gaat over een gesprek met een andere manager. De man hing tegen uitvallen aan. In een 1-op-1-gesprek deelde hij zijn persoonlijke struggles in relatie tot werk met mij. Ik luisterde, keek naar hem en zag zijn emotie op zijn gezicht. Ik vond dit super spannend en dacht: o god, als hij maar niet gaat huilen. Dan weet ik me geen raad. Bepaalde vragen durfde ik niet te stellen, omdat ik bang was dat hij dan zijn emoties niet langer in toom zou kunnen houden.

Ik voelde waar ik terugtrok

Dáár zat mijn ontwikkelpunt

In beide voorbeelden was ik me bewust van mijn eigen binnenkant en vóelde ik waar ik mij terug trok. Nu, ruim 18 jaar later, zie ik waar dit mee van doen heeft. Ik had mijn eigen verdriet nog niet aangeraakt, waardoor ik het spannend vond om een interventie te doen op de emotie van de ander.

Pas als je in verbinding met jezelf bent gekomen, kun je echte verbinding maken met de ander. Pas als je door de rouw van je eigen leven heen bent, durf je mensen ‘aan te raken’. Dit aanraken is heel waardevol. Als coach stel ik nu dezelfde vragen als mijn psycholoog van destijds. Ik geef terug wat ik zie, raak de zere plek juist aan, wetende hoe waardevol dat is.

Toen ik mijn bevrijdend verdriet ervoer tijdens mijn overspannenheid in 2001, wilde ik er alleen maar over praten. Ik herinner me een familieverjaardag, dat iedereen wist dat ik was uitgevallen en niemand er naar vroeg. Dat voelde zo niet goed. Ik zei dat later tegen een oma uit de familie, toen we samen achterbleven en ze tegen mij zei: als je er niet over wilt praten moet je het zeggen hoor, maar hoe is het met je? Ik was zo blij dat ze me dit vroeg en zei dat ik er graag over praat en het zo niet goed voelt dat mensen het vermijden. Zij zei toen: dat voelt precies zo als je net een dierbare hebt verloren. Dankzij deze oma ken ik nu de openingsvraag.

Ja, en nou ben ik weer ergens uitgekomen, dat ik denk: huh? En nu? 😊

Door gevoelige plek heen

Als je deze situaties herkent, dan is je uitdaging om een keuze te maken die door je gevoelige plek heengaat. Super spannend, misschien ook wel emotioneel, maar zo waardevol om te doen. Je helpt jezelf ontzettend om er én openlijk over te praten, over deze innerlijke struggles, én jezelf uit te dagen in een situatie nét een stapje verder te gaan dan je durft.

Dit heet persoonlijke ontwikkeling, heel simpel.

Ik heb nog een leuk voorbeeld. Dat wordt m’n volgende blog. Een vierluik, tjonge!

Inspiratie nodig?

Wil je steun? Ik help je graag. Laat mij je helpen om te verkennen waar je terughoudendheid over gaat. Laat mij je helpen je gesterkt te voelen deze ‘hobbel’ te durven nemen. We kunnen kennis maken tijdens mijn maandelijkse kennismakingssessie. Je kunt ook een gratis inspiratiesessie aanvragen. Ik ontmoet je graag!

Deel dit artikel met je netwerk > Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin