Het leven als een wielerwedstrijd. Wat is jouw taak?

geplaatst in: Gratis tips | 0

De afgelopen twee weken ben ik met mijn aandacht, tijd en energie doende geweest in het proces van afscheid nemen van mijn moeder. Het verliezen van je moeder gaat diep, voel ik. Ook als je haar al langere tijd ‘kwijt’ was. Het deed me meer dan ik had verwacht.

Juist omdat ik zo met focus met haar afscheid ben bezig geweest, kon ik tijdens de uitvaart vormgeven aan de taak die ik mezelf had toebedeeld, recht doend aan mijn moeder. Door de focus had ik ook mijn verdriet voorafgaande aan de begrafenis, al zo diep gevoeld en doorleefd. Mede hierdoor was ik toegerust mijn taak te vervullen. Mijn mantra tijdens de dag was: ik heb vandaag een taak te doen.

Een taak te doen

De dood brengt je heel dicht bij de essentie van het leven. Ik bedacht me dat ik ook in ‘het leven’ een taak heb. Zo hebben we volgens mij allemaal een taak. Het vraagt tijd, aandacht, energie en focus om voor jezelf te ontdekken welke taak je in het leven hebt te doen. En zodra je deze hebt gevonden, vraagt het weer dezelfde eigenschappen om hem vervolgens op je te nemen.

Daarnaast vraagt het nog iets: doorzetten.

In het schrijfproces van mijn boek Spring! heb ik mijn taak in het leven gevonden. Ik heb bij te dragen aan meer eigenliefde en meer gelijkwaardigheid in de wereld, recht doend aan jou. Dat is mijn taak. Daar is al mijn inzet op gericht en ik ben er inmiddels als mens ook voor toegerust.

Doorzetten

Na bijna twee jaar doende, hoe mijn taak vanuit JanssenCoaching vorm te geven, dreigde ik nu een beetje aan te komen in de fase van ‘opgeven’. ‘Hoe lang blijf ik hier nog mee doende?’, vroeg ik mezelf af. Het voelt eenzaam en de vraag drong zich op: is het de moeite waard en zit de wereld hier op te wachten?

Het komt nu aan op doorzetten. Het afscheid van mijn moeder bracht me tot het inzicht mijn missie te zien als een ‘taak’. Een taak, die gelijk is aan een verantwoordelijkheid die ik heb te nemen. Een verantwoordelijkheid die ik ook niet wil ontlopen. Juist omdat ik weet dat ik hierin van betekenis kan zijn.

Kort geleden stuurde mijn dochter mij een tekst door via een app. De schat. Ik deel ‘m ter inspiratie onderstaand met je.

Het leven is als een grote wielerwedstrijd, waarbij de eindstreep de vervulling van onze Persoonlijke Legende is.

Bij de start staan we bij elkaar, kameraadschappelijk en enthousiast. Maar hoe meer de wedstrijd op gang komt, hoe meer de aanvankelijke vrolijkheid plaatsmaakt voor de uitdagingen die er echt toe doen: vermoeidheid, monotonie, en twijfel aan eigen kunnen. We zien dat sommige vrienden diep in hun hart al hebben opgegeven – ze fietsen nog wel, maar alleen omdat het niet mogelijk is halverwege het parcours op te geven. Het is een groep die steeds groter wordt, ze rijden naast de volgauto, babbelen wat met elkaar en voldoen aan hun verplichting.

We rijden ten slotte bij hen weg. Nu moeten we de confrontatie met de eenzaamheid aangaan, met de verrassingen van onbekende bochten, materiaal dat hapert. We vragen ons af of dit nou wel de moeite waard is. Dat is het. We moeten alleen niet opgeven.

Inspiratie nodig?

Wat is jouw taak? Wat heb jij te doen? Wil je ook wegrijden bij de grote groep om met focus vorm te geven aan wat jij hebt te betekenen?

Wil je bezinnen op jouw richting of inzet in werk, dan help ik je graag. Ook als je vastloopt of het gewoon even niet meer weet, is even sparren, opnieuw contact maken met je eigen verhaal en gevoel, fijn. Je hoeft het niet alleen uit te dokteren. Met een gratis Skype inspiratiesessie kunnen we een eerste contact hebben en verkenning doen. Geef ik je zeker twee tips hoe je een stap zet op jouw groeipad naar meer zingeving in je werk.

Oh, en ik hou vol!

Hartelijke groet,

Reina

Deel dit artikel met je netwerk > Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin